Силно и со непотребна одлучност во гласот изјавувам дека родителите од „Call Me by Your Name“ се најдобрите филмски-родители на сите времиња.

Една од заедничките работи на сите големи италијански режисери е нивната способност неприметно и елегантно да те вовлечат во филмот, да ти го интоксицираат организмот со убавини кои е невозможно да ги соџвакаш, и да те измамат дека овој нивни свет е оној во кој (треба да) живееш. А кога конечно, после тие 2 ипол неверојатни часа, ќе ги оттргнеш очите од екранот, се вртиш накај себеси и накај тоа што те опкружува, и бледо го анализираш во обид да го препознаеш.

Го снемува мирисот на плантажите од маслинки, на масивно дрво, мирисот на прашина која ноншалантно се собирала во дупките на тосканската хациенда веќе со децении. Исчезнува прекрасната Liv Tyler на Bertolucci, симпатично-лажниот италијански акцент на David Hemmings на Dario Argento и наивниот поглед на Marcello Mastroianni од филмовите на Fellini.

 

 

А ти остануваш тука, со лаптопот на скут, на истото место каде што последен пат се остави. Не можеш да се одлучиш дали си тажна што овој свет на тесни улички и црвено вино те исплука, или си среќна што воопшто ја имаше шансата накратко да се протнеш во него.

Филмовите на Luca Guadagnino, на чело со прекрасниот „Call Me by Your Name“ (и „A Bigger Splash“ веднаш позади него), совршено се вклопуваат во оваа лесно препознатлива италијанска кинематографска идила.

Очигледно е. Секоја потрага по омилен момент во ова гнездо од тоскански дрвореди, класична уметност и зрели кајсии, е осудена на неуспех. Ја набљудуваш оваа приказна за прва љубов, сместена во светот на 1983-та кога сè уште никому-никаде не му се брзаше, и се обидуваш да грабнеш што е возможно повеќе од нејзините естетски пријатни нишки кои внимателно се отплеткуваат.

За откако конечно ќе се отплеткаат, да сфатиш дека целото ова време, додека ги држеше протагонистите во фокус, заборави да ги забележиш двата вистински најпрекрасни ликови во овој филм. Ликовите кои сето ова време толку вешто успеваа да се одржат на далечина, а да останат постојатно присутни.

 

Режисерот Luca Guadagnino на сетот на „Call Me by Your Name“

 

Родителите на 17 годишниот Elio, го прават тоа што јас искрено се надевам дека ќе успеам да го достигнам еден ден како родител – невоздржана поддршка, истовремено појачана со љубов и беспрекорна почит кон туѓата слобода.

Повикувајќи се на Толстој и неговата фамозна изјава дека „Сите среќни фамилии се среќни на ист начин“, ова семејство постои како доказ дека тоа што овие фамилии го имаат заедичко е едно нешто – невоздржана љубов која никогаш не се двоуми дека има нешто што може да застане пред неа како препрека. Љубов која не зависи од околности, а само од човечка решителност и искрена чистота.

Силно верувам дека светот би бил едно поубаво место за живеење доколку секој млад амбициозен пар застане и препознае дека ова е единственото нешто кон кое сите ние треба да се движиме. Подалеку од туѓите ставови, кои како тангенти едвај успеваат да нè допрат, затворени и заштитени во спокојот и разбирањето на нашата фиктивна рурална Тоскана.

 

Оцена
4.5Оцена

Comments

comments