Во чест на месецот на поезијата, во прилог моќните зборови на Бертолт Брехт.

 

 

На Родените По Нас

 

I

Навистина, живеам во мрачно време!
Безопасниот збор е глупав. Безгрижното чело
знак е на неосетливост. Оној што се смее
само сè уште не ја примил
ужасната вест.

Какво е тоа време во кое
разговорот за стеблата е речиси злостор
зашто подразбира молчење за толку злодела!
Зарем оној што таму мирно минува улица
стварно не е дома за своите пријатели
коишто имаат тешкотии?

Вистина: уште заработувам за живот.
Но, верувајте ми: сосема случајно. Ништо
од сè што правам не ми дава право сит да си се најадам.
Случајно сум поштеден. (Ако ме напушти среќата,
ќе бидам изгубен.)

Ми велат: Јади и пиј! Биди среќен што имаш што!
Но како да јадам и пијам
кога изеденото го грабам од гладниот,
а чашата вода што ја испивам му фали на жедниот?
А сепак јадам и пијам.

Би сакал и да сум мудар.
Во староставните книги пишува што е мудро:
да не се мешаш во кавгата на светот и својот кус век
да го проживееш без страв.
Да се одржиш и без насилство,
на злото да враќаш со добро,
своите желби да не ги исполнуваш, туку да ги забораваш
– се смета како мудро.
Јас сето тоа не го можам:
навистина, живеам во мрачно време!

 

II

Во градовите дојдов во време на нередите
кога во нив владееше гладта.
Меѓу луѓето дојдов во време на буните
и заедно со нив се бунев.
Така измина времето
што ми беше дадено на земјата.

Јадев помеѓу битките,
на починка легнував меѓу убијци.
Љубов водев немарно,
а природата ја гледав без трпение.
Така измина времето
што ми беше дадено на земјата.

Патиштата во мое време водеа во мочуришта.
Говорот ме издаваше пред џелатот.
Малку нешта можев. Но властодршците,
се надевав, побезбедно ќе си седеа да ме немаше.
Така измина времето
што ми беше дадено на земјата.

Силите беа слаби. Целта
лежеше мошне далеку.
Беше јасно видлива, иако за мене
речиси недостижна.
Така измина времето
што ми беше дадено на земјата.

 

III

Вие што ќе изнурнете од потопот
во којшто ние потонавме,
спомнете си,
кога ќе зборувате за нашите слабости,
и на мрачново време
од кое вие избегавте.

Оти ние одевме, менувајќи ги земјите почесто од чевли,
низ војните на класите, очајни
кога само неправди, но не и буни имаше.

А знаеме и самите:
омразата, дури и спрема подлоста,
ги унаказува цртите на лицето.
Гневот, дури и оној поради неправда,
го прави гласот засипнат. Ах, ние
што сакавме да го подготвиме тлото за љубезност,
самите не можевме да бидеме љубезни.

Но вие, кога најпосле ќе дојде времето
човек на човека да му биде другар,
спомнете нè
со трпеливост.

 

Превод: П. Вулкански

 

 

 

To Those Born Later

 

I

Truly, I live in dark times!
The guileless word is folly. A smooth forehead
Suggests insensitivity. The man who laughs
Has simply not yet had
The terrible news.

What kind of times are they, when
A talk about trees is almost a crime
Because it implies silence about so many horrors?
That man there calmly crossing the street
Is already perhaps beyond the reach of his friends
Who are in need?

It is true I still earn my keep
But, believe me, that is only an accident. Nothing
I do gives me the right to eat my fill.
By chance I’ve been spared. (If my luck breaks, I am lost.)

They say to me: Eat and drink! Be glad you have it!
But how can I eat and drink if I snatch what I eat
From the starving, and
My glass of water belongs to one dying of thirst?
And yet I eat and drink.

I would also like to be wise.
In the old books it says what wisdom is:
To shun the strife of the world and to live out
Your brief time without fear
Also to get along without violence
To return good for evil
Not to fulfill your desires but to forget them
Is accounted wise.
All this I cannot do:
Truly, I live in dark times.

 

II

I came to the cities in a time of disorder
When hunger reigned there.
I came among men in a time of revolt
And I rebelled with them.
So passed my time
Which had been given to me on earth.

My food I ate between battles
To sleep I lay down among murderers
Love I practised carelessly
And nature I looked at without patience.
So passed my time
Which had been given to me on earth.

All roads led into the mire in my time.
My tongue betrayed me to the butchers.
There was little I could do. But those in power
Sat safer without me: that was my hope.
So passed my time
Which had been given to me on earth.

Our forces were slight. Our goal
Lay far in the distance
It was clearly visible, though I myself
Was unlikely to reach it.
So passed my time
Which had been given to me on earth.

 

III

You who will emerge on the surface of the floodwater
in which we drowned
remember also
when you speak of our weaknesses
the dark times
whom you escaped.

Walking as we were, changing countries more often than our shoes,
through the wars of classes, desparate
where there was only injustice and no rebellion.

Yet we know:
Hatred of baseness too
contorts our features.
Anger about injustice too
makes the voice hoarse. O we
who wanted to prepare the ground for friendliness
were ourselves unable to be friendly.

But you, when the time comes
when a human being is a helper to human beings
commemorate us leniently.

 

 

Comments

comments