Телевизорот не работи. Во него – нашите лица!

Кога треба да зборувам за Маџиров, груткава во грло не ми дозволува. Штотуку го правев изборот на песни, па по не знам кој пат ги препрочитав. Не само што не те оставаат рамнодушен и ти ги полнат очите со вирчиња, него некако срам ти е да пишеш интро на нешто што е така маестрално кажано во неколку реченици.

Со цел заокружување на месецот на поезијата, во чест на љубовта и извонредниот Никола Маџиров, избор поезија.

 

Хаику:

Зимска ноќ. Куклата
од излогот, во мојот
џемпер гледа

Надвор истура.
Не. Мајка ми в кујна
пржи компири.

Под кружна неонка татко ми размислува – домашен светец.

Капка врз очилата, и поинаку
го гледаш светот.

Девојче мило,
од другитe планети
те гледаат ко ѕвезда.

Паѓаа ѕвезди.
Си замислив желба: да
паднат на меко.

Спуштена ноќ.
Ѕвездите се дупчиња од ролетни.

Сонце. Капки пот.
Меѓу телата наши
Ѕуница има.

Трепкаат ѕвезди, од срам.
Се вљубија во месечината.

Еј снегулки, без капа сум.
Скријте ми ги белите влакна.

Скарани соседи.
Над оградата гранки се милуваат.

Заминуваш? Не.
Само го преместуваш мојот спремен куфер.

На граница -чекам.
Над мене пеперутка
слободно мина!

Утринска слана.
Врз колата некој
нацртал сонце.

Џамлии под крвет.
Ги вадам со сукало.
Пајажина врз нив.

Зимска вечер.
Полека заспиваш со
снегот од екранот.

Златното рипче
во аквариумот има
само една желба.

Карта на светот.
Колку си ми далеку,
дури две-три педи.

 

///

 

ДОЈДОВ ОД ДРУГ СВЕТ

 

„Сигурно избегала
од нечиј кафез“
вели мојата девојка
за шарената птица
врз липата
Подоцна дознав
оти птицата дошла од друг свет
по својата љубов
затворена во нечиј кафез
Ја гледам мојата девојка
со метални сенки врз лицето.

 

///

 

ТОЈ СÈ УШТЕ ГО БАРА СЕМКАРОТ

 

Татко ми ме носеше на фудбал,
а јас одев заради семките
Татко ми го носеше весникот за седење,
а јас за дорешување начнати крстозбори
Татко ми стануваше во мигот
кога сите ќе станат,
а јас кога ќе го здогледав семкарот.

Беше тишина на стадионот
присутните зјапаа во мене
кога ги грицкав семките
(главниот судија грицна од свирката)

Му се лутам на татко ми
што ме остави сам.

 

///

 

РАСТАМ

 

Дојдоа срни пред мојот кревет
и зајаци
Всушност
и коњи дојдоа
И козите беа тука,
а потоа под креветот
почна да расте трева
Ете јас сè уште растам
и го допирам стомакот
на птиците што заборавиле да летаат.

 

///

 

ДЕНОВИ КОГА ТРЕБА ДА СЕ БИДЕ САМ

 

Вистина е дека градот
изникна како последица на лага
неопходна за луѓето
саксиите и питомите животни.

(така се снабдувам со
потребните оправдувања)

Вистина е дека сите луѓе
излегуваат од зградите
(чиниш земјотрес)
и со вазна во рацете
одат кон ливадите.

Се враќаат трипати потажни
со прашина во дланките
и неколку шумови
како дупки во сеќавањето.

Потоа
пак заедничка тишина.

 

///

 

КОГА НЕКОЈ ЗАМИНУВА СÈ ШТО Е СОЗДАДЕНО СЕ ВРАЌА

 

Во прегратката зад аголот ќе препознаеш
дека некој некаде оди. Секогаш е така.
Живеам меѓу две вистини
како неонка што се колеба во
празен ходник. Моето срце собира
сè повеќе луѓе, зашто нив веќе ги нема.
Така е секогаш. Четвртина од будноста
ја трошиме во трепкање. Нештата
ги забораваме уште пред да ги изгубиме –
тетратката по краснопис, на пример.
Ништо не е ново. Седиштето во
автобусот е секогаш топло.
Последните зборови се пренесуваат
како накосени кофи во вообичаен летен пожар.
Утре пак ќе се повтори истото –
лицето пред да исчезне од фотографијата
првин ќе ги изгуби брчките. Кога некој заминува
сè што е создадено се враќа.

 

///

 

УЛИЦАТА ГЛЕДА

 

Баба ми
ја трга завесата од прозорецот
да си ја види
улицата пред асфалтирање

 

///

 

ИМАВ ТРИ ГОДИНИ

 

Добро се сеќавам
на бегствата од дома
Во пижами и во три пати поголеми чевли
на татко ми
Нагонот уште го чувам
само што
чевлите ми се претесни

 

///

 

ПРЕД МЕНЕ ОДИ

 

Постои сенка
која оди зад мене
и слуша
што зборуваат луѓето
за моето присуство.
Пред мене
оди сенка
за која слушам сè и сешто,
но не ја познавам
да и го пренесам мислењето
за нејзината појава
(ја газам заради нејзината осаменост)

 

///

 

ПО НАС

 

Еден ден некој ќе ги здипли нашите ќебиња
и ќе ги прати на хемиско чистење
од нив да го истрие последното зрнце сол,
ќе ги отвори нашите писма и ќе ги реди по датуми
наместо по исчитаност.
Еден ден некој ќе го размести мебелот во собата
како шаховски фигури на почеток од нова игра,
ќе ја отвори старата кутија за чевли
во која ги чуваме паднатите копчиња од пижамите,
недотрошените батерии и гладта.
Еден ден ќе ни се врати болката во ‘рбетот
од тежината на хотелските клучеви и
сомнежот со кој рецепционерот ни го подава
далечинскиот управувач.
Туѓите сожалувања ќе тргнат по нас
како месечина по заталкано дете

 

///

 

Comments

comments